Etrangere

Я ждала чуда... (с)

2009-12-14T16:05:30Z

І зноў працягваю піярыць любімыя вершы. Проста неяк сапраўды захацелася паверыць у цуд.

"Теперь все пишут чёрным по белому,
А я так пока не могу...
Я была разбита совсем победами,
Смеялась сквозь слёзы, потом прикусила губу.
Простила всё, а потом хотелось прощения...
Хотелось слов и чуть-чуть живого тепла.
Вокруг кружило начатое стихотворение,
Я вчера ещё его к себе со двора привела
Озябшее и как будто немного злое
На ругань прохожих, на холод, на шум машин
Я сказала ему : «Не плачь, я теперь с тобою,
А ты со мной и на это есть сотня причин.»
Хожу по квартире испуганным привидением,
Пью чай хотя столько пить наверно нельзя...
Сегодня суббота, а завтра уже воскресение,
Три банки варенья в пятницу мне принесли друзья.
Теперь все пишут чёрным по белому.
Я смотрю на снег и читаю его шаги.
Я заболела, почти умерла, но в меня поверили
Меня научили, что нужно любить других...
Я ждала чуда, все ждали гостей и праздников,
А мне до лета осталось рукой подать...
Дни шли несмело по грани чужого разума -
По тонкой кромке намерзшего за ночь льда…" (с)

Дэбют)))

2009-11-30T19:10:39Z

seule_etrangere @ 2009-11-18T09:21:00

2009-11-18T07:21:16Z

Падарыце мне казкі Андэрсэна...

цытатка

2009-11-05T21:53:44Z

"СЧАСТЬЕ ДЛЯ ВСЕХ, ДАРОМ, И ПУСТЬ НИКТО НЕ УЙДЕТ ОБИЖЕННЫЙ!" (С)

Мая Гародня

2009-10-19T22:02:55Z

пра катоў

2009-10-14T21:06:37Z

Сёньня мы з e_l_e_g_y спрабавалі выратаваць кацянё: яно так жаласьліва крычала з-пад машыны! Але ў выніку мы скармілі яму 2 сасіскі, паўгадзіны прабегалі паміж машынамі на стаянцы, да нас падключыўся вартаўнік, я зьмерзла - а кацянё так і засталося там...(((
Затое e_l_e_g_y падаравала мне вясёлага плюшавага ката :)

...

2009-10-09T21:14:13Z

"Чим прикметні всі історії любові? Можливо, тим, що людина, коли вона по-справжньому закохана, насправді не потребує допомоги ззовні. Ій зовсім не потрібні жодні сприятливі чинники, жодна стороння допомога, їй байдуже, як складаються обставини навколо неї, як довкола неї розвиваються події, наскільки прихильно до неї ставляться святі, наскільки вдало розташовуються зірки й планети; закохана людина переповнена своєю пристрастю, вона керується виключно своїм підшкірним божевіллям, її веде вперед її серце, її душа і внутрішні органи, вони не дають їй спокою, не дають спочинку, вимотуючи щоденною безкінечною жагою - глибокою, як артезіансьий колодязь, чорною, як свіжа нафта, солодкою, як смерть уві сні, о п'ятій ранку, в старому фольксвагені, на польсько-німецькому кордоні." (с)

seule_etrangere @ 2009-10-08T22:59:00

2009-10-08T20:01:13Z

Прагулялась пад сапраўднай навальніцай!!! Хоць і прамокла ўся, але гэта было КУЛ!!!!!

seule_etrangere @ 2009-10-03T16:36:00

2009-10-03T13:36:08Z

Альбо нешта з тэрмометрам, альбо шпацыр пад ветрам з дажджом такі мае наступствы...

Што такое лета?

2009-09-27T09:20:41Z

Як заўжды лета хутка пранеслася, пакінуўшы пасьля сябе пэўныя ўражаньні, адчуваньні, успаміны. І няхай гэтае лета было не багатае на падзеі... А мажліва як раз наадварот? Менавіта гэтым летам адбылося шмат новага і давялося адчуць тое, чаго не адчувала раней. І няхай гэтае лета такое непадобнае на іншыя... А мажліва наадварот? Традыцыйная Іслач, фэсты... І няхай гэтае лета было ва ўсіх сэнсах супярэчлівым, яно назаўжды застанецца ў памяці.
І менавіта зараз, калі лета саступіла месца халоднаму подыху восені, прыгадаліся нашыя з e_l_e_g_y разважаньні (успаміны, адчуваньні, асацыяцыі) пра лета.
- цёплае мора і зялёнае неба
- ... неверагодныя прыгоды, падарожжы і ўсьмешкі знаёмых
- ... вялікі сланечнік, шэра-блакітны дождж, гарачы асфальт, дзіцячы сьмех...
- ... шэпт дрэваў, гамонкі да раніцы, гукі гітары пад вокнамі, неба колеру шчасьця і веры ў цуд...
- ... зорка, якая ўпала спецыяльна дзеля цябе (а ты, як заўсёды, не пасьпеў нічога пажадаць)
... треск костра и искры, взмывающие в тёмно-синее звёздное небо
- ... шум дажджу і крананьня кроплямі намёта, песьні пра сяброўства і вандроўкі, сонца сушыць валасы, а лёгкі вецер вабіць свабодай...
- шипение сосиски, жареной на тонкой веточке дуба, пугающий крик совы, слова, встревожившие дикую, бездонную тишину леса...
- ... журчаньне пераліўнай вады ў рацэ, абмінаючай невялікі астравок, парослы вярбой і чаротам. І незабудкі, велічныя сваёй простай прыгажосьцю...
- ... ощущение полёта и прикосновение чьего-то крыла, облака, отражающиеся в зеркалах луж, закат, охвативший собой всё пространство и время
- ... сонца і неба адлюстроўваюцца ў вачах, а на вуснах зіхаціць усьмешка, здольная пераўтварыць усё навокал - адчуваньне шчасьця і спакою
- ... пение птиц ночью, роса на изумрудной траве утром, длинные тени деревьев днём и луна в ещё ясном голубом небе вечером
- ... з якой можна весьці доўгія гаворкі кароткімі начамі...
- ... чёрно-белые страницы, которые так давно хотел увидеть и, наконец, увидел...
- ... недачытаныя кнігі, недапісаныя вершы, недаказаныя словы... невыказаныя пачуцьці й думкі...
- ... І ўсё ад таго, што так добра сядзець летам недзе ў лесе ля вогнішча, альбо на беразе мора і проста маўчаць...
- ... размаўляць гукамі цішыні, якія чуюць толькі сонца, луна і вецер...
- ... дождь, деревья, каждая травинка, каждый камень дороги, каждая капля моря, каждая птица и зверь...
- ... кожны сьвет у вакне; кожны, хто так далёка і ў той жа час так блізка
- ... кого уже нет и кто завтра появится в этом мире, а также каждый, кто слушает и хочет быть услышан...
- "лето - это маленькая жизнь"
- ... когда ещё не осень, но уже не весна
- ... і застаюцца ўспаміны пра рой сьняжынак, цёплы плед і кубачак гарбаты, які грэе рукі і душу
- ... калі разумееш, што нечага дачакаўся і можаш здзейсьніць усе свае мары, але зачаравана глядзіш у неба і нічога не робіш...
- ... калі праводзіш сонца ўвечары і сустракаеш раніцай
- ... а ветер дурачит:
за днями - недели
швыряя без цели
то вверх, а то вниз,
как сорванный лист.
- ... і калыхае рамонкі ў вялізарным полі, як хвалі ў моры...

кастрычнік 2006г.

урывак...

2009-09-15T18:43:15Z

"...За стеною стоит Тишина..
Кто-то шепчет мне: «Ты виновата,
Что судьба наша предрешена,
А из Вечности нету возврата.»

Я молчу... что должна я сказать
Этим, мною придуманным лицам?..
От любви им придется страдать,
На холодных остаться страницах.

Черных слез их теперь не отмыть
С белой памяти ветхой бумаги –
Все равно не сумею забыть,
Кинуть в пламя не хватит отваги..."
(с) Elegy

Мы такі даехалі! :)

2009-09-13T21:27:59Z

Я ўсё ж пабывала на старажытным паганскім капішчы, што каля в. Крамянец :)

Мы ехалі-ехалі, і нарэшце даехалі! І знайшлі мейсца неспадзявана хутка. Не прайшло й 3 гадоў :)
Крыху ўрыўкаў з апісаньняў і паданьняў пра Сьвяты камень:
"Адмысловы культавы камень каля в. Крамянец Янушкавіцкага сельсавета вядомы ў народзе пад назвамі Святы камень, Дажбогаў камень. Ён знаходзіцца за 0,6 км на паўночны ўсход ад вёскі, у лесе, і ўяўляе сабой валун даўжынёй 1,03 м з плоскай верхняй гранню, на якой 5 адшліфаваных паглыбленняў. Тры з іх авальнай формы даўжынёй 0,2-0,28 м і 2 крулыя, дыяметрам 0,2-0,24 м і глыбінёй каля 0,03 м, па форме падобныя на талеркі ці міскі. Распавядаюць, што месца, дзе камень ляжыць, раней было сырым і балоцістым. Вакол каменя стаяў плот з веснічкамі. У левым кутку пляцоўкі была ўкапана бочачка без дна. У ёй заўсёды стаяла вада, якую лічылі святой і гаючай. Да каменя прыходзілі на святы, асабліва на Яна, Вялікдзень, Сёмуху, у нядзелю."

"На ім магчыма знайсці рытуальныя паглыбленні, якія сведчаць аб тым, што існаваў рытуал шанавання Бога Сонца у ходзе якога рытуальна церлася зерне. Так як яшчэ былі ўспаміны пра такія зернацеркі. Гэта так званыя (Даж)Божыя Камяні (верагодна, з цягам часу першая частка слова згубілася пад націскам хрысціянсіва). Раней яны знаходзіліся (мабыць і зараз там) каля Мядзеля, у вёсках Грандзічы Гродненскага раёна, Ківачы Пружанскага раёна. Дасканала вядома, што камянь каля Крамянца называўся Дажбожы. На выснове гэтага магчыма зрабіць вывад, што на мяжы 19-20 ст. на Беларусі існавала 4 камяня Бога Сонца, што гаворыць аб распаўсюджанасці яго культа на нашай тэрыторыі."

Што тычыцца самога Крамянца, то "раней вёску называлі “Кітай”, бо там жыло вельмі шмат народу (у кожнай сям’і было па 8-10 дзяцей). А зараз вёска паціху пусцее, нават сустрэлі ў вёсцы закінутыя хаты."

А яшчэ ў вёсцы ёсьць кам, зь якога можна назіраць цудоўныя краявіды

Дарога дадому пралягала праз вёску Калачы (дакладней, туды нас даставіў "сіласавоз"))). Вельмі своеасаблівая і цікавая вёска :)

Вось такое падарожжа :)

Неапісальна...

2009-09-09T21:36:53Z

"Я никогда, never-never, не вернусь..." (с)

2009-08-30T11:10:27Z

Усё. Ад'язджаю. Да мядзьведзяў і навальніцаў з маланкамі. Не чакайце.

Наіўная усурыйская дзяўчынка

2009-08-27T09:28:18Z

Як жа ўсё ж такі цяжка быць наіўнай дзяўчынкай у гэтым жорсткім сьвеце, калі ўсе толькі тое і робяць, што гэтым карыстаюцца...

праца

2009-08-20T12:30:19Z

А я замест працы каталася на машынке (140 км/г па хвалістай дарозе) і лазіла на дах)))
А гэта праўда, што бягучы лысы мужык у плаўках - добрая прыкмета?

"Реактівный псіхоз на почве любві..."

2009-08-19T15:47:55Z

Мяне вырашылі направіць на курсы павышэньня кваліфікацыі па МДП. Паколькі мне неабыякава, на якія ж такія 3 літары мяне паслалі, я паспрабавала высьветліць гэта праз вікіпедыю. І першы варыянт, які мне выдала энцыклапедыя: МДП - маніакальна-дэпрэсіўны псіхоз))) Сама тое! Як раз па гэтым мне трэба павысіць кваліфікацыю)))))

Уйсьці...

2009-08-18T21:14:45Z

Тянет бездна глубокая -
Только б силы хватило!
Как же зло и жестоко
Судьба с нами шутила.
...
То, что дадено нам,
Мы ценить не умеем.
Дружбы видим мы дар
Только после потери.

Іслач-2009

2009-08-17T17:39:31Z

Чарговае апавяданьне пра чарговую традыцыйную (ва ўсіх сэнсах) паездку на Іслач.

У нас з сябрамі традыцыя - кожны год улетку мы езьдзім на Іслач.
Выехалі ў пятніцу ўвечары. Грамаднейшы дзякуй Андрэю і Марыне, якія прыйшлі мяне праважаць і дапамаглі дацягнуць рэчы.
Сама назва аўтобуса не абяцала нічога добрага. Дакладней, называецца ён нармалёва: "Мінск-Пятрылавічы". Але цёценька, якая прадавала квіткі, вымаўляла гэта на свой, вельмі немілагучны манер, замяніўшы літару "т" на "д"...
Дабраліся хутка, разьмясьціліся і амаль адразу пакаштавалі разліўное віно. Пасьля працоўнага дня і без вячэры... Карацей, шмат і ня трэба было... Большую частку вечара я пратусавалася "на краю обрыва, за которым вечность", захапляючыся прыгожым зорным небам. Праўда некалькі разоў была рэальная мажлівасьць з гэтага самага абрыву навярнуцца, аднак усё ж такі ўсё скончылася добра :) Толькі зьмерзла жудасна. Затое назірала падзеньне зоркі і нават амаль пасьпела жаданьне загадаць :) А каля вогнішча ўжо ва ўсю сьпявалі песьні пад гітару і я вырашыла вярнуцца туды: і цяплей, і весела. Пасьпяваўшы недзе да паловы на 2 ночы нарэшце пайшлі баханькі. Спаць у намёце апынулася вельмі холадна. Дарэмна не забрала цёплы спальнік...
У суботу раніцай разбудзілі "новапрыбыўшыя" Юля і Дзяніска. Толькі вы не палохайцеся, падрабязнага апісаньня суботы ня будзе. Справа ў тым, што таго цудоўнага разліўнога віна, якое мы пачалі піць у пятніцу ўвечары, апынулася ў агульнай колькасьці літраў 10! І піва яшчэ... А віно тое п'ецца, як кампот. Затое потым накрывае добра...
Пасьля аднаго літра на дваіх мы зь Юляй вырашылі перайсьці на піва. Проста піць піва каля вогнішча было "неспартыўна". Таму мы вырашылі пасядзець на паваленым дрэве над ракой. Вось толькі Юля села крыху міма дрэва... Пасьля гэтага стала пофіг і мы пайшлі "плаваць" (купальнікаў не было, добра хоць майкі доўгія): з крыкам забягаць у ваду і з крыкам выбягаць))
Пакуль сохлі, саграваліся віном... А далей толькі ўрыўкі: хованкі ад дажджу ў намёце з кацялком макаронаў, п'яныя смс'кі (з 3-мя памылкамі ў адным толькі слове "п'яная"), выцягваньне Дарка з намёта за ногі, гульня ў "кракадзіла" і як я забылася галоўнае правіла - "не адгадваць!", у выніку чаго давялося паказваць "лінгвіста" і "бубачку" (гэта ўсё Брутал! Ён так пераканаўча паказаў "тупняк"))); фоткі, паходжаньне якіх зусім ня памятаю (хаця акрамя мяне ніхто фоткаць ня мог)... Затое ноччу добра адрубілася і нават ня чула, што мне тэлефанавалі шмат разоў.
А ў нядзелю ўжо дадому...
Іслач-Іслач... Як заўжды ўсё традыцыйна атрымалася: традыцыйны дождж (яшчэ ніводна паездкі на Іслач без дажджу не было. Трэба ж расьці над сабой! ;))), кекс (я такі пасьпела яго набыць))), плаваньне ў вопратцы ("нас мало, но мы в тельняшках"), віно (праўда раней яго знаааааааааааачна меней было), начныя размовы з людзьмі, якія зусім і не павінны былі мне тэлефанаваць, кіданьне шышкамі пад час збораў...
Калі б не наступствы ў выглядзе тэмпературы, было б увогуле нішцяк!
А зараз крыху ілюстрацый:

На краю обрыва, за которым вечность...

Фантан "Пісаючы бусел"

раніца...

шышкі

пра "Раманс"

2009-08-12T10:50:28Z

Я вось тут зачыталася Рамансам Сэра Фіма... Цікавы ён усё ж такі чалавек, хоць і загонны. І таленавіты вельмі :)
Вырашла з вамі падзяліцца.
Сэр А. Фім. "Раманс". Урывак.

"О чём мечтает практически каждый? О любви. Практически каждый, у кого её нет. Те, у кого она есть, перестают о ней мечтать. Ну зачем мечтать о том, что уже имеется? Потом они привыкают к тому, что она есть, перестают её замечать, начинают замечать совсем другое, к любви отношения не имеющее, а зря. О любви надо думать всегда, она это любит. Правда, если любовь не взаимная, о ней продолжают мечтать. В смысле мечтать о том, чтобы та, или тот, на кого направлено это чувство, ответил тем же. А если он, или она не отвечают этой самой взаимностью? Стоит ли продолжать любить, ну просто, чтобы любовь у тебя была? Вот счастье то: у неё (него) любви нет, а у тебя – есть! И хорошо это, или плохо, если любовь у тебя есть, но вот в таком полувиде? Да и как это: стоит продолжать любить, не стоит продолжать? Можно ли заставить себя разлюбить? А полюбить? Трудно сказать, но, как правило, это чувство мозгам неподконтрольно, а сердцу, как известно, не прикажешь. Ну не хочет предмет твоего обожания иметь с тобой отношения, не любит тебя и открыто это высказал. И правильно сделал, ну зачем лукавить, мучить и давать надежду? Нет хуже пытки, чем пытка надеждой. А ведь многие очень любят, когда их любят. Начинают придуриваться, видя обожание своей персоны со стороны этого никчёмного объекта: ну там, ни «да», ни «нет», зайдите на неделе… Зачем? Зачем давать напрасные надежды, прекрасно сознавая, что они у «никчёмного объекта» несбыточны? Не лучше ли в самом начале помочь придушить в себе это? Почему, опять таки, как правило, мы не помогаем придушить? Да по тому, что это приятно, чувствовать обожание! И, чем больше обожателей (обожательниц), тем приятней! Да, они ночами не спят – стишки кропают, звонят без конца, или звонить боятся, делают подарки и глупости. Восхищаются, стремятся, раболепствуют, плачут, немеют, отчаиваются, стреляются, вешаются, обливаются бензином и поджигаются. В общем, страдают по полной программе. А нам чего от этого? Скорее всего, какой-то обмен энергией всё же происходит. Причём нам, любимым, тратить себя не надо, а они, любящие, отдают нам всё. Как говорится в рекламе: дёшево, выгодно, удобно. Это если любовь взаимна, приходится себя растрачивать, а кому хочется? Человечество поделилось на вампиров и добровольных доноров. Доноры тоже не очень то и хотят себя тратить, но не могут иначе, они и живы тем только, что кормят собою других.
Взаимной бывает только любовь либо двух вампиров, либо двух доноров. Если это любовь вампиров, то они покусывают и посасывают друг друга. А вот доноры… Наверно, любовь отдающихся прекрасна, но так редка! Ко сроку все доноры уже расхватаны вампирами. Им нужнее…
Доноры больше любят дарить подарки. Нет, они и получать их тоже любят, но дарить – больше. Вампиры – наоборот. Это самый простой тест для определения. Однако встречаются вампирчики, умело маскирующиеся под доноров. Они как бы и отдают себя, и дарят, и как бы даже где-то относительно страдают. Но цель у них всё равно одна: довести донора до полного подчинения. Такие вампиры даже сами себе в этом не отдают отчёта, тут всё определяется только через время, когда становится ясно, кто за кого жизнь отдать готов. А любовь – это когда готов. Да и страсть от любви отличается только тем, что страсть, это когда за любимого человечка готов жизнь отдать, не рассуждая, а любовь – когда готов сделать то же самое, даже подумав…" (с)

...

2009-08-05T20:51:59Z

"Взгляд - перекресток всех дорог,
Слова - мечты...
Судьба легла наискосок.
Где я,
где ты?.."

Я любила

Чтобы просто быть Ангелом
стоит ли мне наряжаться?
Чтоб парить мне над Англией
стоит ли крылья искать?
Я любила наверно вот так
понарошку сражаться
И звездой на ладони
вот так невсерьёз засыпать.

Я любила теперь
эти странно знакомые лица
Шепот чей-то таинственный,
тени и образ окна
Да, наверно, а может
мне все только снится,
Где душа моя - память
и сорванная струна...

Мир рыдает на крыше,
дождем разбиваясь о плиты.
Я стою у дверей
и хочу быть чуть выше себя.
Мои мысли до осени
будут печалью забыты.
Я молчу в ожидании Сентября.

Расставания, ссоры, встречи,
ложь и обрывки мечты

Так бывает - всё лестницей
тянется в чёрное небо.

Я любила, наверно,
увядшие в вазе цветы

И тот вечер любила, в который
ты ангелом не был... (с)
Elegy

seule_etrangere @ 2009-07-28T00:19:00

2009-07-27T21:28:19Z

Сёньня мы былі над Менскам. На дах забрацца не атрымалася, таму што яго нехта дадумаўся зачыніць. Але мы пасядзелі на пляцоўцы крыху ніжэй: кушалі марозіва, пілі гарбату з карыцай і перцам, слухалі музыку, пускалі мыльныя бурбалкі, а потым глядзелі на заход сонца.
Настроеніе улучшілось (с) ))

seule_etrangere @ 2009-07-22T00:19:00

2009-07-21T21:23:11Z

Такі цудоўны вечар у кампаніі сяброў, якіх даўно ня бачыла. І ўсё як раней, ну ці амаль... Шмат успамінаў, шмат прыколаў. Я іх усіх абажаю!!!
А Дзяніску з арміі выпусьцілі! :))

Грунвальд

2009-07-19T20:13:02Z

Невялікая фотасправаздача пра фэст у Дудутках (толькі першы дзень)

На адкрыцьцё фэсту і агульнае пастраеньне дайшлі далёка ня ўсе... Бастыён Веры заслаў траіх, але лепшых прадстаўнікоў))) Косьціку нават сьцяг даверылі))

Потым пачаўся пешы турнір. Пасьля цяжкай ночы (трэба меркаваць, што без Гуль-гуля не абыйшлося), ваярам змагацца было вельмі цяжка.

Крыжакі моляцца за сваіх...

Магістр Коля-Франсуа, шчасьлівы ўладальнік ужо 2-ух мікрафонаў)

Пераможца пешага турніру - Святаслаў і Ціхамір Камянецкі

Невялікая музычная частка:

Заяўленага калектыву Bassdance на фэсьце не было, але знайшліся тыя, хто змог патаньчыць

А потым быў конны турнір

Баярын Яраслаў

Мессір Поль Д'Арб'ен

Менавіта ён і стаў пераможцам коннага турніру.

Крыху фотак музею:

Авторетро

Часу хадзіць па музейнаму комплексу зусім ня было, таму вяртаемся да фэсту. Наступнай яго часткай была рэканструкцыя Грунвальдзкай бітвы 1410 году.
Удзельнікі пасьля бітвы:

Пераможаныя крыжакі на чале з Ульрыхам фон Юнгінгенам, у ролі якога быў Коля))

Вынік паездкі - прыемныя ўражаньні і непрыемны загар (спалены твар і плечы).
А знаходзілі ж людзі спосабы ратавацца ад сонца...

seule_etrangere @ 2009-07-15T21:32:00

2009-07-15T18:50:46Z

Ну вось і навошта я здаровую каструлю вады грэла, калі ўсё адно ўжо ваду гарачую ўключылі?